Zoeken
  • Kruimel

Papa

Al 35 jaar mag onze papa zich ‘papa’ noemen – en ondertussen ook al 5 jaar ‘opa’. Lotte was degene die in 1985 voor de primeur zorgde, twee jaar later volgde Amber, en nog twee jaar later ikzelf.


Bij de eerste hadden ze zowel een meisjes- als jongensnaam gekozen, het moest toch maar eens een zoon zijn. Bij de tweede juist van hetzelfde, de gynaecoloog moest zich maar vergist hebben. En bij mij… hadden ze de hoop op mannelijk nageslacht opgegeven en hebben ze zelfs de moeite niet meer gedaan om een jongensnaam te bedenken.


Drie dochters dus. Drie wolken van dochters, of toch niet altijd.

Met drie (puberende) dochters in huis was het niet altijd rozengeur en maneschijn. Soms zelfs eerder kattenpis en bliksemflitsen. Niet gemakkelijk om daarmee om te gaan, en al zeker niet voor een vader, onze vader.


Onze papa is namelijk een rationeel man van weinig woorden en nog minder zeemzoete affectiviteit. Combineer dat met een (in ons jeugdige ogen) strenge opvoedingsstijl en dat bleek soms moeilijk te rijmen met 3 donderwolken van dochters – ter onzer verdediging, meer wolk dan donder weliswaar – die op zoek waren naar bevestiging en affectiviteit.


Hartverscheurend LDVD (spreek uit als ludduvuddu, lees als liefdesverdriet), een dood huisdier of betrapt worden op iets wat geheim had moeten blijven. Meer dan eens waren er situaties waarbij onze papa zich geen raad wist. Meestal stuurde hij mama dan om ons te troosten, te animeren, te informeren of te berispen. Maar altijd stond hij wel als sterke pater familias achter ons.

  • Geloofde de prof van wiskunde niet dat ik mijn vakantiewerk zelf had gemaakt? Ging hij dat wel even duidelijk maken.

  • Wilde ik niet meer op internaat en moest ik bijgevolg elke morgen en elke avond gebracht en gehaald worden naar en van school? Deed hij dat wel even. (Wel niet te vergeten dat hij soms een uur te laat was, maar dat moest ik er maar bij nemen.)

  • Werd ik bestookt door een louche kot-huisjesmelke? Ging hij er wel eens achteraan.

  • Moest ik naar Brussel of eender waar gebracht worden? Reed hij even op en neer.

  • Kwam ik om 11 uur ’s avonds thuis met een hongerke? Dook hij instant de keuken in en toverde de lekkerste gerechten op tafel.

Onze papa is namelijk de koning van de keuken. Topkok beter gezegd. Hij draait er zijn hand niet voor om, om 5 uur in de keuken te staan en zo de meest overheerlijke gerechten klaar te maken. Ik durf eerlijk te beweren dat zo goed als geen enkele keuken nog geheimen heeft voor hem. Hij maakt de beste couscous, de lekkerste pasta’s, de meest overheerlijke chili con carne, en ook de stoofpotten en AGV’tjes (aardappelen, groente, vlees) maken me aan het likkebaarden. Daarnaast zijn er weinig ingrediënten die hij niet kent. Mocht het toch voorvallen dat hij ergens iets proeft wat hij niet kan thuisbrengen, maakt hij er zijn missie van om uit te zoeken wát het is, hóe het is klaargemaakt, en reproduceert hij het gerecht tot in perfectie. Wat daar zeker bij helpt is zijn zeer sterk ontwikkeld reukorgaan. Hij ruikt even aan een gerecht, neemt desnoods een kleine hap, en heeft onmiddellijk door welk ingrediënt er ontbreekt. Is het mierikswortel, wat komijn, of toch wat meer selder, geen idee hóe dat ie het weet, maar hij weet het. Helaas hebben ik, noch de andere zussen, deze gave niet meegekregen. Koken doen we alle drie wel – de een wat minder (goed) dan de andere, jep, that’s me, – maar we verlangen elke keer weer naar papa’s kookkunsten. Hij is simpelweg de koning van de keuken, en dit mag vrij letterlijk genomen worden. Onze papa is namelijk een alleenkok en geen teamplayer in de keuken. Als hij in zijn kookmodus zit, blijf je beter uit de buurt. Iedereen wordt uit de keuken geweerd, en betreed je ‘em toch, dan is dat op eigen risico.


Onze papa toont z’n affectie dan ook graag met eten. Gerechten worden in veelvoud gemaakt, overschotten worden uitgedeeld, recepten worden graag doorgegeven (wel zonder maten en gewichten, want dat is ‘op gevoel’) en er is altijd eten in overvloed. Kortom, ten huize Clijsters gaat de liefde door de maag.


Naast topkok is hij ook zelfstandig architect. Altijd handig met zijn werkplek aan huis, waardoor hij het meest aanwezig was in onze jeugd. Fysiek aanwezig bedoel ik dan. Mentaal aanwezig niet altijd, hij kan nogal verstrooid of in gedachten zijn, maar dat is een ander verhaal. Als kind van een architect zag ik vele bouwplannen, lastenboeken en maquettes, en werd het al snel mijn droom om later zelf te bouwen en samen met papa mijn huis te tekenen. Oorspronkelijk ging mijn droom over een manege, maar dat heb ik laten varen toen ikzelf geen eigen paard kreeg – je merkt, het zit nog steeds diep.


Terug naar mijn huis. Uiteindelijk heb ik het tekenen volledig aan papa over gelaten en zijn we anderhalf jaar bezig geweest met het plan, maar eenmaal af was het mijn droomhuis.

Het is zeer duidelijk een bouwproject van mijn papa – een van de laatste die hij heeft getekend in zijn carrière en ik ben er meer dan trots op. Manlief en schoonvaderlief zijn uiterst handig en zij met hun drieën – samen met mijn mentale steun – hebben ze een prachtig huis neergezet.


Een laatste anekdote is die van mijn trouw. Je moet weten dat onze papa geen man is die graag in de belangstelling staat. Daarnaast zijn we allebei niet echt traditioneel in het hele trouwgebeuren, dus het idee van een vader-dochterdans werd al gauw van tafel geveegd. Wel vond ik het belangrijk dat hij mij zou begeleiden naar het altaar, en dat hij daarover twijfelde zat me aardig dwars. Het was vanzelfsprekend voor mij dat we samen het gangpad op zouden gaan, maar hij wimpelde het stevast af. Het kwam zelfs zo ver dat ik eraan dacht om mijn schoonvader te vragen om me te vergezellen, maar 2 weken op voorhand keerde papa op z'n stappen terug. De weg naar het altaar duurde uiteindelijk maar 1 minuut, maar dat moment, ingehaakt bij mijn papa, op weg naar mijn toekomstige, zit in mijn geheugen gegrift.


Je hoort, onze papa is geen zoetsappig gevoelsmens, maar hij toont zijn affectie op vele andere manieren. Vroeger niet altijd zichtbaar voor mij, meestal als vanzelfsprekend genomen en zelden geapprecieerd (sorry papa!), maar hoe ouder ik word, hoe meer ik het zie, en hoe meer ik het voel.


Dus bij deze wil ik je bedanken, papa. Dank je wel voor de strikte opvoeding, de zotte momenten, de stille momenten, de onvoorwaardelijke steun, en de herinneringen aan een zorgeloze jeugd. Dank je wel voor alles.

78 keer bekeken

©2020 door Kruimel & Rozijn. Met trots gemaakt met Wix.com