Zoeken
  • Kruimel

Badderen

Pootje baden, badderen, poedelen, oftewel een bad nemen. Voor mij persoonlijk een van de grootste kleine gelukjes die er zijn.


Wat voor een kakdag ik ook heb gehad, als ik me ’s avonds kan nestelen in dat bad, kom ik er als herboren uit. Laat me gerust drie uur in dat bad zitten, ik amuseer me kostelijk met een muziekje, een luisterverhaal, een kaarsje, een Libelleke, wat (alcoholische) drank, eventueel nog hapjes, en als ik het écht beu ben een serietje. Al van jongs af aan ben ik een echte badrat. Ik herinner me dat vroeger mijn ouders meer dan eens op de badkamerdeur kwamen kloppen, om zeker te zijn dat ik niet verdronken was.


Wel belangrijk bij zo langdurig gebadder: het water moet heet zijn, want aan een koud bad is helemaal niets. En met heet bedoel ik letterlijk héét. Vel-smeltend heet. Zo warm dat je alleen maar geleidelijk aan in dat bad kan stappen en beetje bij beetje je lichaamsdelen kan onderdompelen in dat bijna kokende water (overdrijven mag hé). Vraag maar aan de hubby: ooit is hij bij mij in bad gekropen en er schreeuwend uitgesprongen. Doet ie dus ook niet meer – meer plaats voor mij, joepie!


Naast dat ontspannende, heeft zo een bad ook iets therapeutisch. Je dompelt je onder de waterlijn en komt in een gemute wereld terecht, waar alles gedempt klinkt, behalve je eigen hartslag.


Dit was dan ook een zeer effectieve therapie die de 16-jarige ik toepaste na een serieuze break-up en hartverscheurend LDVD (spreek uit als ludduvuddu, lees als liefdesverdriet), om te horen of haar hart nog wel degelijk klopte (spoiler: it did). Het maakte duidelijk dat de wereld blijft draaien – en je hart blijft kloppen –, welke mokerslag je ook te verwerken hebt gekregen.


Maar genoeg over deze duistere periode en terug naar het heden. Telkens als ik in bad zit, ga ik nog steeds kopje onder en luister ik – voor de zekerheid – toch maar eens of mijn hart nog klopt (spoiler: it still does). Het kalmeert en heel even voel ik me beschermd door het water in mijn eigenste bubbel, met als enige geluid mijn eigen hartslag (de vergelijking met een foetus in vruchtwater wil ik nog net niet maken).


Badderen, met stip op nummer één mijn grootste hobby. Al wil ik wel een kanttekening maken.


Laat mij drie uur schimmelen in bad, maar wél uitsluitend met mijn handen boven water. Ik gruwel namelijk van het gevoel van gerimpelde vingertoppen (bij tenen heb ik hier vreemd genoeg geen last van). Ik kan dan niets aanraken of vastnemen, en zelfs de gedachte eraan veroorzaakt rugrillingen. Zo een tintelend gevoel dat ergens begint onder je schedeldak, door je ruggemerg gaat en kortstondig kippevel veroorzaakt, kortom een huivering doorheen heel het lichaam.


De hubby heeft hier natuurlijk weet van, en doet niets liever dan mij met zijn gerimpelde watervingers vastnemen. Ver-schrik-ke-lijk. Inderdaad, ook omgekeerd doet dit fenomeen me huiveren.


Bijgevolg zal ik altijd – maar dan ook áltijd – mijn handen boven water houden. In bad, in de jacuzzi, in het zwembad, zelfs in de douche zal ik niet lang vertoeven om dit te vermijden. En schoonmaken of afwassen gebeurt gegarandeerd met van die fashionable roze of gele rubberen poetshandschoenen tot aan je elleboog.

Ziet er beetje knullig uit wel, maar liever dat… dan rimpelige watervingers.


*Rugrilling*


53 keer bekeken

©2020 door Kruimel & Rozijn. Met trots gemaakt met Wix.com