Zoeken
  • Kruimel

De rondgang van de Libelle

Al van kleins af aan associeer ik ons ‘Moeke Roy’ met de Libelle. Denk ik aan moeke Roy, dan denk ik aan Libelle, en omgekeerd. Naast de associatie met het tijdschrift is er nog het versgebakken brood, de zelfgemaakte kweeperengelei, de citroenwijn, de mat van buiten en nog veel meer zaken, maar dat is voer voor een andere blogpost. Dus, terug naar de Libelle.

Elke week werd de Libelle trouw geleverd door de postbode en dat zorgde voor familiaal plezier. Eerst werd het tijdschrift volledig uitgepluisd door moeke en tante Anne, en werden er veelvuldig receptjes uitgescheurd die tot op de dag van vandaag bewaard worden in de kookmappen. Het kruiswoordraadsel werd zo goed als kon ingevuld, en de andere puzzels werden voorbehouden voor pa.


Tijdens de wekelijkse zondagmiddagetentjes werd het tijdschrift van voor tot achter gelezen door de tante en mama, en af en toe ook al eens door een nieuwsgierige nonkel of papa (weliswaar uitsluitend de mannelijke topics), en werden de puzzels verder aangevuld.


Zodra de volwassenen klaar waren met het boekje, dan mochten de neefjes en nichtjes hun gang gaan. Het werd gelezen, herlezen, betekend, bekrabbeld, verknipseld en verscheurd, en dan nog niet gesproken over de hartstochtelijke kinderruzies met Pasen of Kerstmis, als er stickers of wenskaarten bij zaten. Kortom, de Libelle ging door ieders handen en zorgde voor vele geluksmomentjes.


Nu, een twintig jaar later, zijn de neefjes en nichtjes uitvlogen, en vinden de wekelijkse zondagmiddagetentjes niet meer plaats. Pa en moeke zijn ondertussen al 90-plus, en onze familie is aardig uitgedijd, waardoor we doodleuk niet meer met z’n allen in hun huis passen.


De Libelle is echter al die jaren een constante factor gebleven en wordt nog steeds wekelijks trouw op de deurmat bezorgd. De rondgang van het tijdschrift daarentegen is doorheen de jaren wel wat veranderd.


Het boekje wordt nog steeds van voor tot achter doorgelicht door moeke en tante Anne, al worden er minder receptjes uitgescheurd. Ze hebben genoeg recepten verzameld in de loop der jaren en moeke kookt zelf ook minder. Daarnaast worden de puzzels nog aangevat, maar er wordt niet meer hardnekkig doorgezet om ze toch maar te kunnen afmaken.

Vervolgens wordt de Libelle een maand of twee bijgehouden, mooi in het zicht, uitnodigend voor elk bezoek om te lezen of verder aan te vullen. Verlangend, en in stilte wachtend, op de drukke dagen van weleer.


Maar na die twee maanden, worden ze aan mij doorgegeven.

Heerlijk vind ik het, 's winters fijn in de zetel met een theetje bij de hand, of in de zomer buiten op de tuinstoel met wat smaakwater, en dan een Libelle erbij. Soms blijft het bij eentje, en soms zijn het er drie na elkaar. Waar ik vroeger doorbladerde en alleen de meest interessante artikels las, spit ik het nu door van voor tot achter. Artikels, recepten, columns, tips, alles wordt met evenveel belangstelling gelezen. Recepten worden uitgeknipt (ook ik heb een kookmap gecreëerd a la moeke), en nuttige artikels worden gefotografeerd voor vriendinnen of mezelf (ik moest ze later toch nog maar eens willen lezen). Nadat ik ze helemaal heb doorgelezen en geanalyseerd, gaat de Libelle richting mijn schoonouders. Mijn schoonmama geniet er evenveel van als mij, en mijn schoonvader kijkt elke keer weer uit naar de puzzels die hij kan aanvullen.

Wanneer zij klaar zijn, komt de Libelle terecht bij het rusthuis van mijn schoonmoeke, de oma van de echtgenoot. Zij leest ze eerst door en vervolgens passeert het tijdschrift ook bij de andere rusthuisgangers.


Zoals je kan lezen maakt de Libelle van mijn moeke een heuse reis en bezorgt ze een hele resem mensen veel plezier. Maar voor mij betekent het zoveel meer. Het is een rode draad doorheen onze familiegeschiedenis, een van de dingen die onze familie lijmt.


Voor veel mensen is onze Libelle een klein gelukje, maar het grote geluk, dat is voor mij.

38 keer bekeken

©2020 door Kruimel & Rozijn. Met trots gemaakt met Wix.com