Zoeken
  • Rozijn

Snelstrompelen

En daar zit hij. Op de dorpel voor zijn deur. Van middelbare leeftijd. Marcelleke aan. Hij grijnst, en knipoogt veelzeggend. Roder worden dan ik al ben is simpelweg onmogelijk. Shit shit shit! Waar zijn die zinkgaten als je ze nodig hebt? Ik staar naar mijn schoenen en ik strompel. Ik snelstrompel voorbij.


Rewind. Ik loop. Wat zeg ik, ik loop hard. Hardlopen, zo heet dat. Niet dat ik al zo hard loop. Nee, dat nog niet.


Ik heb mezelf altijd als een sportief iemand gezien. In mijn jeugd veel gesport, zelfs atletiek beoefend en ik was geen slechte spurtster. Ik hou van lopen, al sinds jaar en dag. Dus in elk gesprek dat ging over hobby's, vertelde ik heel enthousiast dat ik graag sportief bezig ben. Tot ik, op mijn 30-en-gestopt-met-tellen, door vriendlief lieflijk werd gewezen op het feit dat ik de laatste jaren toch vooral sportief ben in mijn hoofd, en niet zozeer in het dagelijkse leven. Ter zijner verdediging, hij gebruikte de term 'wij'. 'Wij zijn niet meer zo sportief.' Maar de boodschap kwam aan, en wat je over mij moet weten: Ik ga geen uitdaging uit de weg!


Dus ik begon. Eerst heel traag, en dat ging goed. Wat zeg ik, dat deed deugd! Mijn liefde voor joggen (nee, hardlopen durf ik het niet te noemen) wakkerde weer aan, en ik raakte in de ban van de 10 km. Doel 1. De dag kwam, dat ik die kon lopen, en zelfs net binnen het uur. Ik vraag me trouwens altijd af, vanaf welke snelheid je mag zeggen dat je niet meer jogt, maar hardloopt. Iemand?


Doel 2 drong zich op. Ok, 10 km per uur is goed, 12 km per uur is beter. En dus schafte ik me een nieuw sporthorloge aan (de Garmin vivoactive 4s, topding, ik schrijf nog wel eens een review) en downloadde een trainingsschema met een van de Garmin coaches. Lang verhaal kort, het is een schema met verschillende types intervaltraining, waarvan de ene al wat uitdagender (lees: doodmakender) dan de andere.


En in een van die uitdagende intervaltrainingen zat ik. Net de 4e keer 800 meter gerend aan een tempo dat ik eerder link aan dat van een luipaard dan een mens (en ja, ik overdrijf misschien, maar zo voelt het echt!). Mijn horloge geeft het teken dat ik 3 hemelse minuten mag wandelen. Mijn benen vertragen en trillen als drilpudding, mijn hart klopt tot in mijn tenen en mijn adem giert door mijn longen. Hijgend, steunend, en kreunend kom ik tot stilstand. Ik produceer een oergeluid waar Meg Ryan uit 'When Harry met Sally' jaloers op zou zijn. "Oooooaah Aaaaah!" Ik kan niet meer.


En daar zit hij. Op de dorpel voor zijn deur. Van middelbare leeftijd. Marcelleke aan. Hij grijnst, en knipoogt veelzeggend. Roder worden dan ik al ben is simpelweg onmogelijk. Shit shit shit! Waar zijn die zinkgaten als je ze nodig hebt? Ik staar naar mijn schoenen en ik strompel. Ik snelstrompel voorbij.


Ik schaam me dood. Hoe belachelijk kan je je maken zeg. Mijn reputatie in ons klein Vlaams-Brabants dorpje staat hier op het spel. Maar bij elke stap die ik zet, wordt mijn glimlach groter. Tot ik als een halve gare loop te slappelachen. Als er iemand vandaag een klein gelukje heeft gekend, is het wel de man die een orgastische jogster voorbij zag komen.

Die intervaltraining heb ik mijn doeltempo niet meer gehaald. En ik heb nog een lange weg te gaan voor die 12 km per uur. Ik ben er dus nog niet. Maar wat ik wel al heel goed kan, is snelstrompelen. Heel snel strompelen.


(Ik zit trouwens op Strava, en kan elke aanmoediging gebruiken! Jullie vinden me onder mijn gewone naam: Lotte Clijsters)

63 keer bekeken

©2020 door Kruimel & Rozijn. Met trots gemaakt met Wix.com